Gemengde levensverzekering: geen inkorting wel schending, geen inbreng geen schending (R. Deblauwe en M. Gijbels - Tiberghien)
Het Grondwettelijk Hof heeft zich op 16 december 2010 nogmaals uitgesproken over de grondwettigheid van artikel 124 van de wet van 25 juni 1992 op de landverzekeringsovereenkomst (WLVO).
Dat artikel bepaalt dat, indien de voorwaarde vervuld is, enkel de door de verzekeringnemer betaalde premies het voorwerp kunnen zijn van een vordering tot inbreng of tot inkorting door de erfgenamen.
Het Hof oordeelde op 26 juni 2008 reeds dat artikel 124 WLVO het grondwettelijke gelijkheidsbeginsel schendt in zoverre dat artikel ertoe leidt dat de reservataire erfgenamen hun vordering tot inkorting niet kunnen instellen ten aanzien van het kapitaal van de gemengde levensverzekering.
In het arrest van 16 december 2010 oordeelt het Hof dat artikel 124 WLVO het grondwettelijke gelijkheidsbeginsel niet schendt in zoverre dat artikel ertoe leidt dat de vordering tot inbreng niet kan ingesteld worden ten aanzien van het kapitaal van de gemengde levensverzekering.
Het Hof wijst op de essentiële verschillen tussen enerzijds de vordering tot inkorting (ter vrijwaring van de reserve) en anderzijds de vordering tot inbreng: “De inbreng – in tegenstelling tot de reserve die alleen in de bij de wet bepaalde gevallen kan worden uitgesloten, die alleen kan worden aangevoerd door de reservataire erfgenamen en die voor de erflater niet beschikbaar is - kan gewoon worden uitgesloten door de eenvoudige wil van de schenker […]”.
Het verschil in behandeling tussen levensverzekeringen (vermoeden van vrijstelling van inbreng op basis van artikel 124 WLVO) en schenkingen en legaten (vermoeden van verplichting tot inbreng op basis van artikel 843 B.W.) kan volgens het Hof niet als onverantwoord worden beschouwd, aangezien de erflater ook bij schenkingen en legaten de verplichting tot inbreng bij eenvoudige wilsuiting kan uitsluiten.
Gemengde levensverzekering: geen inkorting wel schending, geen inbreng geen schending (R. Deblauwe en M. Gijbels - Tiberghien)
Het Grondwettelijk Hof heeft zich op 16 december 2010 nogmaals uitgesproken over de grondwettigheid van artikel 124 van de wet van 25 juni 1992 op de landverzekeringsovereenkomst (WLVO).
Dat artikel bepaalt dat, indien de voorwaarde vervuld is, enkel de door de verzekeringnemer betaalde premies het voorwerp kunnen zijn van een vordering tot inbreng of tot inkorting door de erfgenamen.
Het Hof oordeelde op 26 juni 2008 reeds dat artikel 124 WLVO het grondwettelijke gelijkheidsbeginsel schendt in zoverre dat artikel ertoe leidt dat de reservataire erfgenamen hun vordering tot inkorting niet kunnen instellen ten aanzien van het kapitaal van de gemengde levensverzekering.
In het arrest van 16 december 2010 oordeelt het Hof dat artikel 124 WLVO het grondwettelijke gelijkheidsbeginsel niet schendt in zoverre dat artikel ertoe leidt dat de vordering tot inbreng niet kan ingesteld worden ten aanzien van het kapitaal van de gemengde levensverzekering.
Het Hof wijst op de essentiële verschillen tussen enerzijds de vordering tot inkorting (ter vrijwaring van de reserve) en anderzijds de vordering tot inbreng: “De inbreng – in tegenstelling tot de reserve die alleen in de bij de wet bepaalde gevallen kan worden uitgesloten, die alleen kan worden aangevoerd door de reservataire erfgenamen en die voor de erflater niet beschikbaar is - kan gewoon worden uitgesloten door de eenvoudige wil van de schenker […]”.
Het verschil in behandeling tussen levensverzekeringen (vermoeden van vrijstelling van inbreng op basis van artikel 124 WLVO) en schenkingen en legaten (vermoeden van verplichting tot inbreng op basis van artikel 843 B.W.) kan volgens het Hof niet als onverantwoord worden beschouwd, aangezien de erflater ook bij schenkingen en legaten de verplichting tot inbreng bij eenvoudige wilsuiting kan uitsluiten.
Het arrest van 16 december 2010 vindt u
hier (pdf, 45 KB).
Rik Deblauwe
Murielle Gijbels
Dit artikel werd laatst aangepast op 19 januari 2011.
Ook samenwerken met Lexalert?